Mieliśmy dziś szczęście przejść kilka szlaków z Tawada. Główny przewodnik i założyciel firmy, Moha, oraz jego partnerka Vera oferują różne wędrówki po regionie, stawiając na dzielenie się pasją Mohy do jego berberyjskiej kultury i rodzinnej, duchowej ziemi.
Naszą wędrówkę zaczęliśmy około 20 minut w głąb lądu od Aourir, przecinając wyschnięte koryto rzeki i wspinając się przez las oliwek i drzew arganowych, w stronę kilku domów położonych wysoko w górach. Mijaliśmy pasterzy i kozy wspinające się na drzewa. Pszczoły żywiące się kwiatami kaktusów. Moha zatrzymywał się, by zrywać dziką lawendę, tymianek i inne rośliny używane w kuchni i w celach leczniczych.
Usłyszeliśmy o żeńskich i męskich drzewach oliwnych, przy czym to żeńskie rodzą jadalne owoce. I o wspaniałym drzewie arganowym: jedno z tych, które widzieliśmy, ma 500 lat i wciąż dwa razy w roku daje orzechy arganowe.
Szliśmy alejami palm, których gałęzie zwisają pod ciężarem olbrzymich liści i mnóstwa daktyli. Kolory daktyli i liści palmowych przypominają fajerwerki rozbłyskujące na niebie. Podczas naszej październikowej wędrówki Moha strącił kilka z nich procą: miękkie, słodkie, lepkie i świeże daktyle w naszych dłoniach.
Wspięliśmy się na stromy pagórek, gdzie powitały nas uśmiechnięte kobiety i dzieci. Przyjęły nas w swoim górskim domu, by nas orzeźwić i dodać nam energii miętową herbatą, ciastkami, domowym chlebem maczanym w prażonym oleju arganowym i miodem własnej produkcji. (Teraz sprzedają swój miód i olej, więc warto wziąć na to gotówkę).
Wymieniliśmy kilka wspólnych słów, a rodzina radośnie rozmawiała z Mohą. Ktoś z naszej grupy idealnie podsumował tę sytuację: „Mówią jak ptaki”. Nucą, śpiewają i porozumiewają się słowami. Na zdjęciu powyżej widać ich dom na szczycie góry, rodzina poprosiła, by jej nie fotografować.
Wyruszyliśmy dalej z głębokim poczuciem spokoju, z naładowanymi bateriami. Ten zastrzyk energii po części zawdzięczamy cukrowi z miętowej herbaty i miodowi, który działał jeszcze długo po naszym wyjściu. A także kojącemu wpływowi tej zakorzenionej rodziny: jej proste życie było czuć od razu. To przypomnienie, jak ważne są te zakorzenione, duchowe dusze, gdy zmuszają nas do myślenia o tym, by zwolnić nasz ludzki, szalony bieg.
Minęliśmy kilka miejsc, w których były setki skamieniałości, bo szliśmy po czymś, co 60 milionów lat temu było dnem oceanu.
A potem, akurat gdy znów robiło się gorąco, dotarliśmy do punktu, w którym widok na dolinę otworzył się, odsłaniając duży basen słodkiej, turkusowej wody. Żółwie wygrzewające się na skałach, osły niosące wiązki daktyli i dolina pełna palm: to było jak potknięcie się o Eden. Woda była zimna, idealna na ochłodę. Od tego mrowienia uśmiechało się całe ciało.
Ostatnia część wędrówki to zygzak po korycie rzeki. Moha kazał nam przeskakiwać przez skały i chować się w cieniu palm. Świetny trening nóg: później rozmawialiśmy o tym, że wędrówka idealnie uzupełnia siłę górnej części ciała, budowaną podczas surfowania na falach.
Jeśli natura zaprojektowała idealną wędrówkę, to Moha ją odkrył. A to tylko jeden z jego ulubionych szlaków. Inne czekają w Taghazout, Imsouane, Paradise Valley i wielu innych ukrytych perełkach. Pasją Mohy do jego ziemi, kultury i ludzi pięknie jest się przyglądać i dzielić. Twoje zmysły podziękują ci za udział.
Dziękujemy, Tawada, że tak hojnie dzielicie się swoją pasją i rodzinną ziemią.
