Vandaag mochten we een paar wandelpaden van Tawada ontdekken. De hoofdgids en oprichter van het bedrijf, Moha, en zijn partner Vera bieden allerlei wandelingen in de regio aan, met de nadruk op het delen van Moha’s passie voor zijn Berberse cultuur en hun spirituele geboortegrond.
Onze wandeling begon zo’n 20 minuten landinwaarts vanaf Aourir, door de droge rivierbedding en omhoog door een bos van olijf- en arganbomen, naar een paar huizen hoog in de bergen. We kwamen herders tegen en geiten die in de bomen klommen. Bijen die zich voedden met cactusbloemen. Moha stopte om wilde lavendel, tijm en andere planten te plukken die gebruikt worden in de keuken en als medicijn.
We hoorden over vrouwelijke en mannelijke olijfbomen, waarbij de vrouwtjes de eetbare vruchten dragen. En over de prachtige arganboom: we zagen er één die 500 jaar oud is en nog steeds twee keer per jaar argannoten geeft.
We liepen door lanen van palmbomen, waarvan de takken doorbuigen onder het gewicht van de reusachtige bladeren en een overvloed aan dadels. De kleuren van de dadels en palmbladeren doen denken aan vuurwerk dat openspat in de lucht. Tijdens onze wandeling in oktober schoot Moha er een paar naar beneden met zijn katapult: zachte, zoete, kleverige, verse dadels in onze handpalmen.

We klommen een steile heuvel op en werden begroet door lachende vrouwen en kinderen. Ze ontvingen ons in hun berghuis om ons op te frissen en nieuwe energie te geven met muntthee, koekjes, zelfgebakken brood gedoopt in geroosterde arganolie en honing die ze zelf maken. (Ze verkopen nu hun honing en olie, dus ze raden aan om daarvoor contant geld mee te nemen.)
We wisselden een paar woorden in een gemeenschappelijke taal uit, terwijl de familie vrolijk met Moha kletste. Iemand uit onze groep vatte het perfect samen: “Ze praten als vogels.” Zingen, zingen en communiceren met woorden. De foto hierboven toont hun huis op de top van de berg; de familie vroeg om zelf niet gefotografeerd te worden.
We vertrokken met een diep gevoel van rust, helemaal opgeladen. Die oppepper kwam deels van de suiker in de muntthee en de honing, die nog een hele tijd na ons vertrek bleef hangen. En ook van de kalmerende invloed van deze gegronde familie: hun eenvoudige leven voelde je meteen. Een herinnering aan het belang van deze gewortelde, spirituele zielen, die ons eraan herinneren ons razende levenstempo te vertragen.
We kwamen langs verschillende plekken met honderden fossielen, terwijl we liepen over wat 60 miljoen jaar geleden de bodem van de oceaan moet zijn geweest.
En toen, net toen de hitte weer toenam, bereikten we een punt waar het uitzicht over de vallei openging en een groot zoetwaterbassin met turquoise water liet zien. Met schildpadden die op de rotsen in de zon lagen, ezels die bundels dadels droegen en een vallei vol palmbomen voelde het alsof we het paradijs binnenstruikelden. Het water was koud, de perfecte verfrissing. Een glimlach over je hele lichaam door dat tintelende gevoel.
Het laatste deel van de wandeling ging zigzaggend over de rivierbedding. Moha liet ons over rotsen springen en schaduw zoeken onder de palmbomen. Een prima training voor de benen: later hadden we het erover hoe wandelen de perfecte aanvulling is op de kracht in je bovenlichaam die je opbouwt door golven te surfen.
Als de natuur de perfecte wandeling had ontworpen, dan heeft Moha die ontdekt. En dit is maar een van zijn favoriete paden. Andere kun je lopen in Taghazout, Imsouane, Paradise Valley en nog veel meer verborgen pareltjes. Moha’s passie voor zijn land, zijn cultuur en zijn mensen is prachtig om te zien en te delen. Je zintuigen zullen je dankbaar zijn dat je meeging.
Dank je wel, Tawada, dat jullie je passie en je geboortegrond zo gul hebben gedeeld.





